Uitjes herbeleven

Als we reeds hebben verteld, gaan we met de vereniging op excursie. Het klinkt als een schoolreisje. En misschien is het dat ook, maar dan in de positieve zin van het woord. Hier vindt u de verslagen van die verschillende uitstapjes.

zaterdag 12 april, 2014. (Foto's door Mascha)

In 2013 was deze trip een succes. Voor herhaling vatbaar. Maar niet elk jaar moet het hetzelfde zijn. Het programma was dus aangepast:

Was het de vorige keer koud, nu zou het een mooie dag worden. Afgesproken was dus om rond 7:30 te verzamelen en dan acht uur te vertrekken. Wachten zou dus nu geen straf zijn. Vorig jaar waren we na de wachttijd blij dat al onze tenen nog gevoel hadden. Om 7:35 stond iedereen er al. De eerste was Sander, de laatste Robert. Samen met Anja, Mascha, Ivo, Leandra en Wim bleken we aan twee auto's voldoende te hebben. Totaal zeven leden gingen op stap.

Verwachtingen waren er. Maar ook vragen. Zou er weer net zo gretig gebruik gemaakt worden van de worstaanbiedingen? Zouden we nu wel een goede navigatie hebben? En zouden al onze lijstjes kunnen worden afgewerkt. Wim en Robert hadden het gewoon op papier. De anderen in hun telefoon. Toch een opmerkelijk verschil.

De weg naar Duitsland werd gekenmerkt door mist op vele plekken. Van dichte mist (zich meer dan 100 meter en alle auto's in de ankers) tot prachtige "Witte wieven" op de Veluwe. Maar het zicht op door nevel omhulde bomen waar de zon de eerste stralen op richtte, was onvergetelijk.

In Zevenaar werd, misschien de geboorte van een traditie, gestopt voor het strekken van benen, koffie en etenswaren. Ondanks de busladingen dagjesmensen bleek er nog genoeg plek. De koffie was prima, de gevulde koek warm, het koffiebroodje droog. Die laatste was van Anja, maar ze had koffie. Daar wordt zij altijd heel vrolijk van.

De reis naar Zoo Zajac verliep voorspoedig. Anja kon nog even haar nieuwe scheurmobiel testen. Het gaspedaal werd ingedrukt, Mascha, Ivo en Sander met de rug tegen de stoelen gedrukt en tot 200 geen probleem. Anja was tevreden. Robert haakte na een 80 km stuk weer aan. Zonder omwegen, nodeloos te begane wegen, werd de auto voor de winkel van Zoo Zajac geparkeerd. Er stonden misschien 8 auto's. Stilte voor de storm.

Zoo Zajac

In Zoo Zajac, keek men de ogen uit. Zo veel, zo divers. En voor ieder wat wils. Terwijl Anja op de hondenafdeling niet kon kiezen uit een speeltje (het werd uiteindelijk een bal) was een ander gedeelte kuikens aan het fotograferen. Leandra en Mascha wilden ze zo meenemen. Sander stelde nog voor er een slang bij te doen. Dat werd met minder gejuich onthaald. De kuikens bleven waar ze waren.

Daarna werden de verschillende groepsleden uit het oog verloren en weer hervonden. Robert was bezig een winkelwagentje vol te gooien, terwijl anderen nog allerlei vissen aan het bewonderen en fotograferen waren. Naast de zoutwaterbijzonderheden ook een Pelvicachromis taeniatus 'moliwe'.

Sander keek bevreesd naar de grootte van de Plecto's in een showbak. Zo een vis heeft hij van zijn buurman gehad. En moet hij nog steeds teruggeven. Aan de andere kant, hij gaat over op een veel groter aquarium… Maar zo groot?

De complete groep was tegelijk op de vijver afdeling buiten. Alwaar Pauwen en Kalkoenen los rondlopen. Hilarisch was het om de roep van een mannelijke Kalkoen te horen. Vooral ook toen deze dit op afstand van een meter van een oma, moeder en (klein)kind ten gehore bracht. De jongste telg uit de familie “schrok”. Een achterwaartse sprint van 100 meter in een wereldrecord. De kalkoen had zijn doorgang verzekerd en wij lagen dubbel.

De tijd vloog. Dus het werd tijd voor onder meer Mascha en Ivo om hun mandje te gaan vullen. Alhoewel Mascha en Leandra toch moeilijk weg te halen waren bij puppy’s van van onder meer mopshonden. Inderdaad, daar zijn nog honden te koop. "How much is that doggie in the window", is en blijft een moeilijk verhaal. Maar goed. De verkoop van een Mangoest ook.

Bij het vullen van de verschillende manden, werd er van hot naar her gelopen. Wim wist uiteindelijk toch het gezochte laterietpoeder te vinden. Zelfgemaakte kleibollen waren weer verzekerd. Ivo vond een pracht stuk hout voor Anja. Redelijk aan de prijs, dus werd een hoekbak opgezocht waarin dit hout werd gedraaid, gekeerd, bekeken, gekeerd en bekeken. Anja keurde het goed. Onderweg naar de kassa bleek het dienstdoende personeel een ander idee over de prijs te hebben. Het werd meegenomen en van een nieuwe prijs voorzien. De grote stronk mocht weg voor € 12,00. Overigens Robert wilde ook hout. Maar de vorm die hij wilde (losse wortels) hadden ze niet. Leandra merkte op dat zij misschien dat nog wel had liggen. En dan blijkt dat een AV handig is. De eerstvolgende avond neemt ze het mee. Misschien toch ook wel een idee voor de site: een vraag en aanbod pagina. Zodat leden van elkaar weten wat ze over hebben...

Nadat de auto's waren volgeladen, werd met twijfel de snackbar betreden. Werd er in 2013 voor een vermogen aan "würst" ingenomen, nu werd er rechtsomkeer gemaakt. Misschien beter om toch naar het "Landschaftspark" te gaan. Na het ingeven van de Emsstraße i.p.v. de Emscherstraße, was de conclusie “we eten wel onderweg naar Utaka” snel getrokken.

Utaka

Ergens langs de snelweg werd gestopt. Ergens. Iets van een half uur van Amersfoort af. De parkeerplaats was vol. Ondermeer met een personenauto waar een echtpaar op leeftijd naast stond. En er af en toe in plaats nam, maar er noodgedwongen weer snel uit vluchtten. De onwillige alarminstallatie ging af. Deze bleek een eigen leven te leiden en random geluid te maken. Niet echt leuk om in te rijden.

Voor de omstanders (dus ook voor ons) zeer irritant. Maar de zon scheen, er waren broodjes gehaald en koffie! Vooral die koffie. Verhalen over campussen, Zoo Zajac, van alles kwam voorbij. Ook de nieuwe bak van Sander werd besproken, en wat Utaka zou brengen. En zo werd het te snel 15:00. Tijd om te gaan. We lagen een half uur achter op schema.

Via de kortste route (Een route die Mascha altijd reed) was de winkel snel gevonden. Tenminste, toen de tractor naar rechts afboog. Utaka kent weinig parkeerplek. Maar er waren nog precies twee plekken nog over. Meer dan genoeg. De eigenaar stond buiten. Omdat Mascha en Ivo voor hem bekend waren, begreep hij direct dat onze AV was gearriveerd.

Robert kende de zaak nog van toen Aqua-Ferrytale er domicilie hield. Dus de ruimte was bekend. En daar was weinig aan veranderd. Ook de kelder was nog in gebruik. Waarbij Wim uitriep, mogen we daar ook naar toe? Nee toch...


Corydoras sp. CW051
(bron: planetcatfish)

Maar de kwaliteit en het aanbod bij Utaka bleek oogstrelend. Hier werden door de verschillende leden vissen gekocht. Van "Dageti's" tot zebradanio's. Van "Rhinogobius" tot appelslakken (natuurlijk geen vissen, maar goed). Waren dit impulsaankopen? Niet echt. De dagelijks bijgewerkte stocklist was de dagen ervoor grondig bestudeerd.

Het oog viel ook op een prachtige, zeer robuust ogende Corydoras. Volgens een Anja een "Panda" met een zadel. "Die wil ik", werd er door velen geroepen. Echter het prijskaartje maakte het wat lastig. We bleken een zeer dure smaak te hebben. Een schooltje (10) voor €250 was toch veel te ver boven budget. Het nadeel van specialiteiten. Alhoewel het leeuwendeel van de wildvang toch mild geprijsd was (is). De verrassing van deze Corydoras zal ook wel te maken hebben gehad, met het feit dat we deze qua prijs op de stocklist gemeden hebben... Maar zo mooi... En dat geldt ook voor de Apistogramma zoals deze is bedoeld. Ivo is er weg van.

Tevreden gingen we naar huis. Sander nam nu plaats bij Robert, zodat Anja richting Rotterdam door kon rijden. Iedereen had een heerlijke dag gehad, gekocht wat men wilde. Dus volgend jaar weer!